50 tinten grijs

Zo vlak voor mijn vakantie nog een blogje. Even wat makkelijk vermaak. Ik kan veel zeggen over '50 tinten grijs'. Ik kan vloeken hoe het de markt voor BDSM-attributen verkloot. Maar dat zal ik beide niet doen. In plaats daarvan deel ik graag wat humor met jullie....geniet en tot snel.

Sssht.....

Vele keren kijk ik terug op mijn spel en voel ik me nog slechts een beginneling. Onterecht, maar toch. Als perfectionist kijk ik niet zozeer naar mijn handelingen an sich maar vooral naar de sfeer. Een goed geplaatste pauze, het benoemen van een blik van kleintje of simpelweg benadrukken hoe sletterig hij lekt op mijn vloer.

Ja/nee spelletjes doen het ook altijd leuk.

"Ja, dit maakt je geil he, en dit, en dit...wat maakt jou dat? Een sletje? Nee, denk eens na. Dat je een sletje bent wisten we al, maar WAT voor sletje. Precies een pijnsletje. Je vergeet echter het belangrijkste. Je weet het niet, NIET?! Foei toch....(kleintje op de grond duwend zodat hij naar me opkijkt). Drie keer raden lief pijnsletje...wat voor sletje ben je nu....JA, dat bedoel ik. MIJN pijnsletje. "

Nu zie ik regelmatig berichtjes langskomen van mensen die aangeven hoe lastig het is, dat praten. Dat is het ook. Dat blijft soms wel. Niet alleen kleintje zit in het spel maar IK ook. Alle indrukken komen binnen en moet ik zelf ook verwerken. Een paar simpele handelingen kunnen al veel teweeg brengen en terwijl dat allemaal aan het ordenen is, kan het moment al voorbij zijn zonder dat je het in woorden kon benadrukken.
Gemiste kans? Misschien. Maar ik heb menig spel met weinig tot geen woorden gespeeld. Het kan gezegd worden dat de spanning daardoor niet minder wordt. Sterker nog. Een zwijgende sadistische dame die om je heen dartelt, uithaalt en alleen haar grote grijns toont, kan vele malen intimiderender zijn dan iemand die geruststellend blijft praten en zo meer contact houdt en wellicht voorspelbaarder in haar handelingen is.
Dus nee, te veel zwijgen daar stoor ik me niet meer aan.....vrees het moment als er eindelijk gesproken wordt...

Hard, harder, hardst

Ja, het is waar. Naarmate je langer aan BDSM doet vervaagt wat eerst goed en fout was. Grenzen schuiven op en extreem valt eigenlijk wel mee.

De sleutel is kennis en controle. Weten wat je doet en de gevolgen ervan. Weten hoe je het moet doen om het niet te laten escaleren in een EHBO bezoek. Dat gezegd hebbende blijkt de kick hetzelfde, bij mij tenminste. Of iets nou klein is of vrij extreem.
Waar dat aan ligt? Dat is vooral het 'hoe'. De sfeer, de opbouw, de blik in elkaars ogen. Ingehouden adem, wachtend op 'het' moment. Het wachten bouwt de spanning op. Je kunt daarmee spelen ook, zoals het slaan van iemand met de cane en dan grillig zijn in het ritme en hoe hard je uithaalt.

Mijn sadisme wordt steeds grenzelozer. Hoewel ik mijn lieve kleintje niet tot pulp sla, geniet ik er werl van om uit te halen zonder op te warmen. De schrik in zijn lijfje te zien. De voldoening als hij het verdraagt om mij te plezieren. De subtiele vernedering als ik een ander subje die opwarming wel gun.
Kleintje houdt van pijn. Dat zijn lul hard wordt als ik er op sla met de crop zegt genoeg. Hard doorsla bovendien wat herhaaldelijk leidt tot mooie blauwe plekjes. Liever echter zit hij gehurkt met gespreide knietjes voor me op de grond. Ik lekker lui op de bank en nog loom begin ik met mijn wreef omhoog tegen zijn ballen aan te tikken. Steeds harder en even wachtend zodat hij elke tik tegen zijn ballen door zijn lijfje kan voelen gaan. Zijn lul is op zijn grootst dankzij deze behandeling.

Jammer voor hem geen 'happy ending' zoals al vele weken. Dat zal nog zelfs een paar weken op zich laten wachten....

Desire me at all times, but!

Dat was....hemels

Soms ben ik super opgewonden  en hoef ik maar een beetje stimulatie te hebben om klaar te komen. Vaker help ik mijn hoofd een handje. Met de meest geheime fantasietjes lukt het me om die berg te beklimmen en voor de afgrond te staan. Vaak treuzel ik dan nog even en geniet rustig van het gevoel en dan neem ik een stap in die leegte en val gelukzalig diep met golven van genot naar beneden.
We gebruiken allemaal wel eens een fantasie. De een droomt van een lekkere man, misschien een filmster, of die geile porno op de pc zojuist. Ik heb altijd wat meer nodig gehad. Mijn fantasietjes hadden een zware taboe. Al toen ik tien was en dat blijf ik volhouden nu ik naar de veertig ga. Soms zijn ze uitgewerkt....raakt mijn hoofd toch afgestompt en is het taboe door de herhaling sleur geworden. Ja, ja, ook in een hoofd en fantasie kan dat ;)
Dan zoek ik een nieuwe fantasie. Sinds ik kleintje ken wat vaker een fantasie in BDSM sfeer. Soms hoe ik hem zo graag met een andere man zie. Iets wat hij niet verwacht op dat moment en juist dat voegt toe aan mijn geilheid. Dat hij overmeesterd wordt, gedwongen. Vandaag had ik in plaats van een lust fantasietje opeens eentje met vernedering. Het was weer een fantasie die richting taboe ging. Ik fluisterde kleintje wat in de oren. Mijn vernedering en mijn spel is altijd op realiteit gebaseerd en juist dat maakt het wat taboe. En prompt voel ik die golven door me heen gaan. Nog voor ik mijn fantasie goed en wel vorm kan geven ben ik er al. Ik grijns en die grijns blijft nog wel even.

Ik had even geen inspiratie en daarom mijn blog op onzichtbaar gezet. De laatste dagen loop ik echter weer over. Laten we er een spannend 2013 van maken!

Voor kleintje, mijn lief

Weet dat ik nog elke dag en elke seconde geniet van je geschenk, van je aanwezigheid en dat je mijn hart vult en over laat lopen....

Hebt elkander lief, maar maakt van de liefde geen band: 

laat zij veeleer zijn een golvende zee tussen de kusten van je zielen.

Vult elkanders bekers, maar drinkt niet uit dezelfde beker.

Geeft elkander van je brood, maar eet niet van hetzelfde stuk.

Zingt en danst tezamen en weest blijde, maar bent ieder alleen,

zoals de snaren van een luit op zichzelf zijn, al doortrilt hen dezelfde muziek.

Geef je harten, maar geef ze niet aan elkander in bewaring.

Want alleen de hand des levens kan je harten bevatten.

En staat tezamen, maar niet te dicht bijeen:

want de zuilen van de tempel staan ieder op zichzelf,

en de eik en de cypres groeien niet in elkanders schaduw.

Khalil Gibran 

Zomer!

De zomer is begonnen. Nou ja, mijn vrije dagen dan vooral. Nu heb ik niets gepland dus afgezien van wat losse afspraken voelt het nog wat onbestemd. Ik oefen vooral met uitslapen. Gaat me al aardig af.

De inspiratie voor de blog is wat stilgevallen. Dat hangt eigenlijk 1-op-1 samen met de werkelijkheid. Het leven kabbelt een beetje en hoewel ik met mijn kleintje van tijd tot tijd wel geniet van spel, is de honger naar meer dan dat even verdwenen. Misschien hangt het samen met de drukke weken op het werk en de uitdagingen die kleintje en ik eerste helft van dit jaar tegen kwamen. De aandacht ging daardoor vooral naar onze relatie en niet naar BDSM. We zullen het merken. Of beter gezegd...kleintje zal het merken.

kus

6 mei - 20 juni

Soms lopen dingen niet in pas. Je kwam te vroeg. Je overviel me met je aanwezigheid. Nam mijn lichaam over. 

Vol verwondering over je bestaan volgde de moeilijkste keuze ooit. Die is niet gemakkelijk en ondoordacht genomen. De afgelopen dagen heb ik je een speciaal plaatsje gegeven in mijn hart. Die ruimte krijg je omdat ik altijd aan je zal denken, je lief heb en koester van wat had kunnen zijn. 

Je bent mij, je bent hem. Je bent ons. 

Een oud leven

Het zat al wat langer in de lucht maar vandaag is het duidelijk. Ik ben mijn beste vriendin kwijtgeraakt. Zes jaar geleden leerde ik haar kennen. In een weekend aan de telefoon bekende ze dat ze borderline had. Het enige dat ik zag was een puur persoon. Iemand die oprecht was, vrolijk maar op onverklaarbare momenten zo haar angsten ook. Ik was rationeel en daarin dus een prima tegenhanger, zo eindigde elk gesprek van ons met veel grappen maken en lachen, hoe naar we ook begonnen in de toon. Na jaren van therapie waarin ik haar buddie was, vriendjes die komen en gaan, konden we niet closer zijn. We liepen de deur niet plat want de wereld is groter dan alleen wij tweetjes maar in goede en slechte momenten zochten we elkaar als eerste op. Zij heeft ook mij veel gegeven. Leerde me dat spontaan zijn goed was. Dat nieuwsgierigheid naar anderen heel leuk contact gaf en veel onverwacht leuke momenten. Soms sloeg het wat door naar haar kant, vooral als ze een dipje had. Dat vond ik niet erg. Ik was niet iemand die daar niet tegen kon en mezelf verloor. Ze gaf me er op andere momenten veel voor terug.

Waar het is veranderd weet ik niet. Ik kan alleen gissen. Als ik het neutraal hou dan is het dat onze communicatie gewoon niet loopt. Verwachtingen niet meer in de pas en het vertrouwen zo langzaam aan afbrokkelde. Wel weet ik dat ze inmiddels puur vaart op het geleerde in haar therapie en is gestopt met haar medicijnen. De scherpe kantjes zijn terug. Een vleugje meer egocentrisme en snel oordelen zonder te praten met elkaar over wat de ander vindt. Aannames...het einde voor elke relatie.
Bij mij dringt het besef door dat ik blijkbaar niet in staat ben met mijn vriendin zoals ze echt is onze vriendschap voort te zetten. Dat vind ik een nare gedachte. Dat ik haar misschien 'vlakker' en hulpbehoefender wil zien. Nog minder fijn. Die gedachten schud ik uit mijn hoofd als ik kijk naar andere vriendschappen en de basisregels in geven en nemen en hoe je er voor elkaar bent. Zelf trek ik op dit moment in mijn leven sneller een grens en geef duidelijker aan wat ik wel en niet nodig heb. Ze is anders ja maar ik kan haar niet meer bereiken. Kom niet meer door de aannames heen en ben misschien te confronterend.

Jammer genoeg denkt ze dat zwijgen alles oplost. Mensen trekken dan vanzelf hun conclusies. Een stukje projectie van haar maar een vreselijke keuze in de afsluiting. Het is wie ze nu is en dat moet ik accepteren. Misschien vinden we elkaar ooit weer maar het vertrouwen zal nooit meer hetzelfde zijn. De vriendschap is voorbij en ik mis mijn vriendin enorm. Het hoort nu echter bij een oud leven.

Dominant in lust

Het blogje dat hier kwam te staan heb ik - helaas - weer gedelete. Soms kan ik nog wel eens wat expliciet worden en dingen delen die mijn kleintje liever voor zich houdt.

In ieder geval kan ik aangeven dat het me tegenwoordig prima lukt om ook dominant te zijn in lust. Ik zit bijna likkebaardend op de bank dit te typen. Het is een heel bijzonder gevoel als dominante om dat ene stukje te hebben ontdekt dat nog miste. Voorheen kon ik in lust niet domineren maar het is me gelukt eindelijk die trigger te vinden waarin ik eis, aangeef en afstraf en nog steeds volledig genietend en trillend eindig.....